.

.

ตอน 1 ความทรงจำ ที่หวนคืน

 

“หวัดดีพี่ จำผมได้ไหมพี่”
เสียงปลายทาง ถามมาตามสาย

อืม...จำได้ จำได้ แต่นึกชื่อเล่นไม่ออก
ผมตอบตามมารยาท แต่ที่จริงแล้ว จำไม่ได้เลย
พลางนึงในใจว่า เป็นใครก็บอกมาเลยซิ ทำไมต้องให้ทายด้วย

“ผมตัวสูงๆ ดำๆ ที่เคยทำงานอยู่กับพี่เมื่อหลายปีก่อนไงครับ”

อืม...
ผมครางพลางนึกในใจว่าเมื่อไร (มัน)จะเฉลยซะที เล่นยี่สิบคำถามอยู่ได้

“ที่เคยนั่งทำงาน แล้วเผลอหลับ ตกเก้าอี้ลงมา แขนหักไงพี่”
ปลายสายไม่ยอมเฉลยชื่อ แต่พยายามอธิบาย

อ้อ...นึกออกแล้วคุณ ดำรัส นั่นเอง
ผมถึงบางอ้อ ด้วยความโล่งใจ

“ใช่พี่ ผมดำรัส ที่พวกพี่ๆ เปลี่ยนชื่อให้ใหม่เป็น ดำหลับ ไงพี่”
เจ้าดำหลับ มีน้ำเสียงดีใจ

“พอดี เมื่อวันก่อน เจอเพื่อนเก่า เค้าบอกว่า บริษัทของเราเลิกกิจการแล้วหรือพี่”
เจ้าดำหลับ ถามคำถามที่ผมไม่อยากตอบ

“แล้วตอนนี้ พี่ ทำไรครับพี่”
ดำหลับ ถามคำถามที่ผมยิ่งไม่อยากตอบ

โทรมา มีอะไรให้พี่ช่วยรึเปล่า...
ผมไม่ตอบคำถาม แล้วพยายามเปลี่ยนประเด็น

“คืองี้พี่ พอดีผมมีปัญหาอยู่สอง สามเรื่อง แต่ไม่ใช่เรื่องขอยืมตังค์แน่นอนครับพี่”
ดำหลับอธิบาย พลางย้ำว่า ไม่ใช่เรื่องขอยืมตังค์ เพราะหลายปีก่อนผมเคยประกาศไว้ว่า...

ช่วยได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องตังค์ หลังจากที่น้องคนหนึ่ง เบี้ยวตังค์ผมไปร่วมสองแสน

ดี ดี ไม่ยืมตังค์ก็ดี มีเรื่องอะไรให้ผมช่วยบ้าง ลองว่ามาซิ
ผมพยายามวกเข้าเรื่อง ในขณะที่ใจนึกถึงเรื่องถูกเบี้ยวตังค์ ที่พอนึกขึ้นมาแล้ว

ยังเคืองไม่หาย กับเจ้าน้องที่ดูซื่อๆ แต่ร้ายกว่าที่คิด

“คืองี้พี่ ลูกชายคนโต ที่อยู่ ปอ.5 สอบวิชาเลขตกตลอดเลยครับพี่”
ผมฟังเจ้าดำหลับเฉลย พลางนึงถึงเรื่องภรรยา ที่บ่นซะหลายวัน เรื่องใจอ่อนให้คนอื่นยืมตังค์ แล้วถูกเบี้ยว ในที่สุด

“เลยว่าจะปรึกษาพี่ดูว่า น่าจะทำไงดี กลัวว่าเดี๋ยวจบ ปอ.6 แล้วไปสอบเรียนต่อไม่ได้”
เสียงปลายสายปรึกษาแบบคนคิดไม่ตก แต่สมองผมนึกถึงแต่ตอน ภรรยาพูดซ้ำแล้ว ซ้ำอีก ว่าบอกไม่เชื่อ.... บอกแล้วไม่เชื่อ.....

ส่วนผมรู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว ก็ได้แต่นิ่งฟัง แต่ภรรยาก็พูดไม่หยุด

จนผมสุดกลั้น ได้แต่พึมพัมแบบคนสติแตก โธ่...แม่ก็ โธ่...แม่ก็

“พี่...พี่ยังอยู่รึเปล่าครับ”
ดำหลับถาม เมื่อรู้สึกว่าผมนิ่งไปนาน

อยู่ ๆ ตะกี้ ดำรัส ว่าไงนะ
ผมพยายามรวบรวมสติให้อยู่กับเนื้อกับตัว

“พี่ว่า ผมควรทำไงดีครับ”
ดำหลับถามเหมือนผมเป็นครูที่ปรึกษา

มันต้องดูหลายๆ อย่างประกอบกัน ว่าปัญหาอยู่ตรงไหนแน่ จะได้แก้ถูกจุด
ตอบทันทีไม่ได้หรอก เดี๋ยวผิดไปแล้วจะบาปซะเปล่าๆ 
ผมตอบดำหลับตามความเป็นจริง

“งั้น...วันไหนว่าง ผมแวะไปปรึกษาพี่ที่บ้าน แล้วไปดื่มระลึกความหลังที่ร้านป้าขายข้าวแกงด้วยกัน นะพี่…นะ”

ได้ ๆ จะแวะมาวันไหน ก็โทรมาบอกก่อน
ผมบอกดำหลับ ก่อนที่จะจบการสนทนา

แล้วนั่งจมอยู่กับความคิดที่วกวน
นึกถึงเรื่องถูกเบี้ยวตังค์ ควบคู่กับนึกถึงเรื่องภรรยาผู้น่ารัก และบทกวีในวงเหล้า....

          หากเมียด่า เราก็หลบ
          ถึงเมียตบ เราไม่โต้
          รักเมีย ไม่โมโห
          ไม่อยากโม้ ...ว่ารักเมีย

               เมียด่า เราต้องเงียบ
               หากเมียเครียด งามจะเสีย
               เพราะรัก นะจ๊ะเมีย
               ถึงยอมเมีย ...ทุกเมื่อไป

 

เพิ่มคอมเมนต์ใหม่

รหัสป้องกันความปลอดภัย
รีเฟรช