.

.

ตอน 3 ความจริง ที่ยิ้มไม่ออก

 

“อ้าว....คุณดำหลับ ไม่ได้เจอกันซะนาน นั่งก่อน นั่งก่อน”
ป้าขายข้าวแกง กุลีกุจอลุกขึ้น จัดโต๊ะ จัดเก้าอี้ให้ผมกับดำรัสนั่ง พร้อมทั้งกล่าวทักทาย ชื่อแซ่อย่างถูกต้อง ด้วยความจำเป็นเลิศ

“หวัดดีครับป้า จำผมได้ไงครับ”
ดำหลับทัก และถามระคนแปลกใจ

“อิชั้นจำได้ทุกอย่างที่อยากจำ อิชั้นมีวิธีจำ ที่ทำให้ไม่มีวันลืม
ไม่เชื่อลองถามยัยตัวเล็กดู”
ป้าขายข้าวแกงคุยโม้ตามถนัด

“เสียแต่ว่า มีบางเรื่องที่ชั้นอยากลืม แต่ก็ไม่ลืมซะที บางทียังจำได้
ขนาดรู้สึกว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ด้วยซ้ำไป…เฮ้อ”
เสียงป้าขายข้าวแกงบ่นกับตัวเองเบาๆ

“เอางี้ก่อนป้า เอาเครื่องดื่มมาชุด แล้วก็ กับแกล้ม สาม สี่ อย่าง ”
ดำหลับสั่งอาหารตามความคุ้นเคย โดยป้าขายข้าวแกงจะเป็นผู้จัดรายการอาหารมาให้เอง ซึ่งแต่ละครั้งก็จะไม่ซ้ำกัน ด้วยความจำอันวิเศษที่ไม่มีใครลอกเลียนแบบได้

“ถูกหวย หรือรวยหุ้นมาหล่ะคุณ”
ป้าถามที่มา-ที่ไป ขณะที่ดำหลับไม่ตอบ
แต่ทำปากยื่นเป็นเครื่องหมายลูกศร ชี้มาทางผม

“อ้อ...ถ้างั้นไม่ใช่ถูกหวย หรือรวยหุ้นแล้ว อีแบบนี้ เกี่ยวกับเมียแน่นอน ”
ป้าหันมาแซวผมเล่น

....ขอแค่รักคำเดียวเท่านั้น
หมายถึงฉันคนเดียวเท่านี้
อยากจะฟังอีกทีว่าเธอรักฉัน....

ผมฮัมเพลงโปรดของภรรยาในใจ
.
.
.

...มาเริ่มคุยประเด็นปัญหากัน ก่อนที่จะคุยกันไม่รู้เรื่องดีกว่า ผมเริ่มหันไปคุยเจ้าดำหลับ ก่อนที่จะเสียงาน

ยังไม่ทันที่ดำหลับจะเริ่มพูด ยัยตัวเล็กก็ถือถาดใส่เครื่องดื่ม มาวางที่โต๊ะ ก่อนที่จะยกมือไหว้สวัสดี

“ครูที่โรงเรียนของลุง ไม่เคยสอนหรือคะว่า เหล้าเป็นสิ่งที่ไม่ดี”
ยัยตัวเล็กเปิดประเด็น ส่วนผม ได้แต่หัวเราะแก้เก้อ

“ครูบอกว่า คนกินเหล้านอกจากจะไม่รักตัวเองแล้ว ก็ยังไม่รักลูก-เมีย อีกด้วย”
ยัยตัวเล็กพูดพลาง หันมาจ้องหน้าผมพลาง ในขณะที่ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ
ส่วนเจ้าดำหลับหัวเราะร่วนด้วยความชอบใจ

“ส่วนคนที่ มานั่งล้อมวงกินเหล้าด้วย ก็ถือว่าเป็นคนไม่ดี คุณครูบอกว่า คนแบบนี้
ไม่รักเพื่อนจริง เป็นคนที่คบไม่ได้ และไม่ควรคบ”

ยัยตัวเล็กหันไปบอกดำหลับ แล้วสบัดหน้าแบบงอนๆ เดินหนีไป
ปล่อยให้ดำหลับยิ้มแห้งๆ บ้าง



ในขณะที่ผม ไม่รู้ว่าควรทำหน้าอย่างไงดี

เพิ่มคอมเมนต์ใหม่

รหัสป้องกันความปลอดภัย
รีเฟรช