.

.

ตอน 9 วัดระดับความ(ไม่)เก่ง เชิงเปรียบเทียบ

ดังนั้น เมื่อเราไม่อยากให้ลูกสอบตก
ในทางคณิตศาสตร์ มีทางเดียวเท่านั้น ที่จะป้องกันได้

“ก็ต้องฝึก เยอะๆ ใช่มั้ยพี่”
ดำหลับถามนำ พลางรินโซดาที่เหลือลงใส่แก้ว

ใช่...หากอยากทำให้ได้เยอะๆ ก็ต้องฝึก ฝึก ฝึกและฝึก
ผมบอกดำหลับ พร้อมตักกระเพาะปลา ในยำสามกรอบขึ้นมากินบ้าง

“เข้าใจแล้วพี่ การเรียนคณิตศาสตร์ให้ได้ดี จุดสำคัญอยู่ที่การฝึก
เราต้องฝึกให้มากๆ แล้วก็จะเก่งขึ้นเอง”
ดำหลับสรุปประเด็น พร้อมกับยกขวดโซดาเปล่าให้ยัยตัวเล็กดู

ยัยตัวเล็กรับรู้สัญลักษณ์ เดินไปที่ตู้แช่ ยกโซดาขวดใหม่ มาวาง”กระแทก”
ลงบนโต๊ะ

ดำหลับมัวแต่คุยกันอย่างออกรสจึงไม่ได้หันไปดู ในขณะที่ผมชะงักเล็กน้อย

 

“เดี๋ยวนะพี่”
ดำหลับทำท่าเหมือนนึก อะไรขึ้นมาได้

“ตะกี้ พี่บอกว่า ข้อสอบในโรงเรียนไม่ได้ออกยากมาก เพราะฉะนั้น เด็กที่เก่งหน่อย
กับเด็กที่เก่งจริงๆ ก็อาจทำได้เต็มเหมือนกัน ใช่มั้ยพี่”

ดำหลับพยายาม เรียบเรียงความเข้าใจ

ใช่ครับ....ผลการสอบในระดับโรงเรียน มักเป็นแบบนั้น
ผมบอกดำหลับ พลางรินเครื่องดื่มที่เหลืออยู่เล็กน้อย ลงในแก้วดำหลับ
ตามมารยาทของเพื่อนกินในวงเหล้า

“แสดงว่า เด็กที่สอบได้คะแนนเต็มในโรงเรียน ไม่ใช่เป็นเครื่องแสดงว่า
เขาเป็นเด็กที่เก่งมากก็ได้”

ใช่ครับ....
ดังนั้น เราจึงควรหาโอกาสให้ลูกของเรา ลองเข้าสอบแข่งขันกับเด็กจากโรงเรียนอื่นๆ
ผมบอกดำหลับ แล้วก้มลงซดต้มโคล้งปลากรอบ ด้วยความอร่อย

เป้าหมายของเรา ไม่ใช่เพื่อได้รับรางวัล แต่เป้าหมายสำคัญของเราก็คือ
การวัดระดับความรู้ ความสามารถเชิงเปรียบเทียบ

“อะไรนะพี่... การวัดระดับความสามารถเชิงเปรียบเทียบ”
ดำหลับถือช้อนลาบเป็ดค้างอยู่ และถามด้วยความสงสัย

เพิ่มคอมเมนต์ใหม่

รหัสป้องกันความปลอดภัย
รีเฟรช