.

.

ยัยตัวเล็ก กับวิทยาศาสตร์เพชรยอดมงกุฎ (ตอน 1)

 

“เอ้า... ไหว้ลุงเค้าซิ”
ป้าขายข้าวแกง ดันหลังลูกสาวคนเล็กเข้ามา แล้วพูดเสียงดังฟังชัด

หวัดดีจ้ะลูก
ผมวางช้อนลง รับไหว้ลูกสาวป้าขายข้าวแกงด้วยความงง

“คืองี้คุณ...
ครูของยัยตัวเล็ก เค้าเลือกแม่ตัวดีคนนี้ ให้ไปแข่งเพชรยอดมงกุฎ”
ป้าขายข้าวแกงเริ่มต้นจุดประสงค์ โดยไม่รอให้ผมงงนานเกินจำเป็น

“อิชั้น ก็ไม่รู้เรื่อง เพดมงกด เพดมงกุด อะไรก็ไม่รู้...
แต่ยัยตัวดี บอกว่าคุณน่าจะรู้”

......
ผมนิ่งฟัง พลางเหลือบตาดูข้าวแกง ที่เพิ่งกินไปยังไม่ถึงครึ่งค่อนจาน
ด้วยความอยากจะกินต่อ

“ก็เลยหวังว่าคุณคงพอจะช่วยยัยตัวเล็กนี่ได้ นึกซะว่าช่วยลูกนกลูกกานะ
เอ้า...ยังไม่รีบไหว้ขอบคุณลุงเค้าอีก”

ป้าขายข้าวแกง พยายามปิดการขายแบบรวบรัด จนลูกค้าอย่างผมรู้สึกมึนงง
และรับไหว้ ลูกคนเล็กของป้าแบบไม่รู้ตัว

“ขอบคุณมากค่ะ คุณ ที่ช่วยเป็นธุระ”
ป้า ทำการปิดการขายทันที

 

“ยัยตัวเล็กของอิชั้น ตอนนี้เรียนอยู่ ป.5”
เสียงป้าขายข้าวแกง ดัง และฟังชัด เหมือนเดิม

“เรียนก็พอได้ แต่ติดเพื่อน ติดเล่น ติดทีวี”
สีหน้าของลูกป้า ชักแสดงอาการคิดผิด ที่ขอให้แม่มาพูดกับผม

“บอกให้อ่านหนังสือก็ไม่อ่าน นอกดึก ตื่นยาก ครบสูตร”
สีหน้ากับน้ำเสียงป้า เหมือนเล่าสู่กันฟัง ไม่ได้แสดงการตำหนิ

แต่หน้าของยัยตัวเล็ก เริ่มงอพอๆ กับม้าหมากรุก

เด็กๆ ก็งี้แหละป้า
ผมพยายามตัดบท ก่อนที่ป้าจะพาออกทะเลมากกว่านี้

สอบเพชรยอดมงกุฎวิชาอะไร...ลูก
ผมหันไปถามยัยตัวเล็ก

“สอบวิทย์ค่ะลุง ทีมประถมปลาย มีหนูคนนึ่ง พี่ปอหกคนนึ่ง น้องปอสี่คนนึ่ง
รวมเป็นสามคน”
ยัยตัวเล็กตอบชัดถ้อยชัดคำ ไม่ต้องรอถามคำ-ตอบคำ

ตามสเปกของเด็กรุ่นใหม่

 

ต้องนับว่า ครูของยัยตัวเล็กนี่ ส่งเด็กเข้าแข่งขัน แบบไม่หวังผลแพ้-ชนะจริง ๆ

เพราะการสอบเพชรยอดมงกุฎ วิชาวิทยาสตร์ จะเป็นการแข่งขันแบบทีม
ซึ่งคำว่าทีมในที่นี้ก็คือ การช่วยกันทำข้อสอบ ไม่ใช่ต่างคนต่างทำแล้วเอาคะแนนมารวมกัน

ลำพังเด็กปอสี่ คงช่วยอะไรได้ไม่มากนัก นอกจากเป็นคนคอย”ฝน” คำตอบ
เว้นแต่เด็กจะเป็นเลิศแบบสุดๆ

ส่วนปอห้า กับปอหก อาจพอช่วยกันได้
แต่ข้อสอบเพชรยอดมงกุฎ จะมีปริมาณข้อสอบจำนวนมาก

ในขณะที่ให้เวลาจำกัด

 

ทีมของยัยตัวเล็กน่าจะทำข้อสอบไม่ทัน

ทีมนี้ต้องสะกดคำว่า “ชนะ” ไม่เป็นค่อนข้างแน่นอน
ว่างๆ ต้องลองถามครูดู ว่ามีแนวคิดอย่างไร

ผมนึงในใจ และคาดหวังจะถามแนวคิดกับครูวิทย์ ที่มักเจอหน้ากันเป็นประจำ
ที่ร้านของชำท้ายซอย


“ไว้ค่ำๆ จะแวะไปคุยด้วยนะจ๊ะ”
ป้าขายข้าวแกงพูดบอกผมทิ้งท้าย ก่อนจะหันไปตักขายข้าวแกงให้ลูกค้าต่อ
ทิ้งให้ยัยตัวเล็กเก็บจาน เก็บแก้วที่โต๊ะผมอย่างเงียบๆ

 

ป้าขายข้าวแกง ยื่นเงินทอนให้ผม
แต่ชายหางตามองดูยัยตัวเล็ก ที่กำลังเทข้าวที่ผมกินเหลืออยู่ครึ่งค่อนจานลงในถัง

บางส่วนหกเลอะออกมาข้างถัง บางส่วนเลอะอยู่ที่ขอบถัง

ผมอ่านสายตาแล้ว
เดี๋ยวต้องโดนแน่ๆ

“นี่ นี่”
เสียป้าดังขึ้นทันที

ผมว่าแล้ว ต้องโดนจนได้

“นี่คุณ อิชั้นไม่อยากให้ใครกินข้าวเหลือ ทีหลัง จะกินมาก กินน้อยแค่ไหน
ก็บอกก่อนตัก จะได้ไม่เสียทิ้ง ถึงจะเป็นเงินคุณ แต่ชั้นก็เสียดาย”

.....
คนที่โดนไม่ใช่ยัยตัวเล็กครับ...พี่น้อง

เพิ่มคอมเมนต์ใหม่

รหัสป้องกันความปลอดภัย
รีเฟรช