.

.

ยัยตัวเล็ก กับวิทยาศาสตร์เพชรยอดมงกุฎ (ตอน 9)

 

“เดี๋ยวลุง เดี๋ยวแม่ เอาเรื่องสอบปฏิบัติก่อน...ได้มั้ยคะ”
ยัยตัวเล็กรีบดึงให้ผมกลับมา แบบมีมารยาทพองาม

“งั้นสอบปฏิบัติ ก็ไม่ต้องเตรียมตัวอะไร ก็ได้ใช่มั้ยคะลุง”
ยัยตัวเล็กรีบถามแบบไม่เว้นวรรค


ต้องเตรียมซิลูก ไม่เตรียมไม่ได้…
ผมตอบ พร้อมตั้งท่าอธิบายว่า ต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้าง

 

สิ่งที่เราจะต้องเตรียมคือ การฝึกหัดการนำเสนอ
ผมบอกยัยตัวเล็ก ให้รับรู้

“อ้อ...ฝึก พรีเซนต์”
ป้าขายข้าวแกงชิงพูดก่อนลูกสาว

“พวกเด็กนักศึกษาที่มานั่งกินข้าวที่ร้านพูดคำนี้ออกบ่อย จนชั้นรู้แล้วว่า

พรีเชนต์ก็คือการออกไปพูดหน้าห้อง เพื่ออธิบาย หรือรายงานให้ครู หรือเพื่อนๆ ฟัง...ใช่มั้ยคุณ”
ป้าขายข้าวแกงอธิบายความหมายเสร็จสรรพ

ใช่ครับป้า นักวิจัยที่ดี จะต้องนำเสนอผลงานของตัวเองเป็น ต้องนำเสนอให้ชาวบ้าน เข้าใจงานของตัวเองให้ได้ในเวลาอันสั้น
ผมอธิบายต่อ

 

“หากงานของเราดีอยู่แล้ว ก็ไม่เห็นต้องหาวิธีนำเสนอดีๆ   ของดี อย่างไงๆซะ ก็ดีอยู่วันยันค่ำ”

ป้าขายข้าวแกงแย้ง

 

อันนี้ไม่ใช่นะครับป้า...

ผมบอกป้าเบาๆ ด้วยใจจริงไม่อยากขัดแย้งกันต่อหน้าเด็กๆ แต่หากไม่พูด ก็กลัวยัยตัวเล็กจะเข้าใจไปแบบผิดๆ

 

ลองคิดดูซิครับป้า...

ชาวบ้านชาวช่องเค้าจะรู้รึเปล่า ว่าป้าทำกับข้าวอร่อย

เว้นแต่ว่า จะได้มีโอกาสมาลองชิมดู ใช่มั้ยป้า

แล้วหากป้าทำกับข้าวแสนอร่อย แล้ววางไว้เฉยๆ

เค้าจะรู้มั้ยป้า ว่าไอ้กับข้าวหม้อนี้มันอร่อยสุดยอด ถึงขนาดต้องลองชิมดูซักหน่อย

เค้าไม่รู้ ใช่มั้ยป้า

 

ป้าต้องคอยเชิญชวน ใช่มั้ยป้า

ป้าต้องคอยอธิบายสรรพคุณ ใช่มั้ยป้า

และไม่ว่าจะเชิญชวน หรือจะอธิบายสรรพคุณ ป้าก็ต้องคิดหาวิธีพูด วิธีนำเสนอใช่มั้ยป้า

ป้าต้องคิดหาเทคนิคการนำเสนอที่น่าสนใจ ภายในเวลา และโอกาสที่เหมาะสมใช่มั้ยป้า ทั้งนี้ ก็เพื่อให้เขามาลองชิมดู ใช่มั้ยป้า

 

ทั้งหมดนั่นแหละ ก็คือคำตอบของความจำเป็นที่จะต้องรู้จักวิธี “พรีเซนต์งาน”

ป้าพยักหน้าฟังนิ่ง ในขณะที่ผมหยุดพักเหนื่อย

 

นักวิจัยที่ดี ต้องเป็นผู้นำเสนอที่ดีด้วย

ผมสรุปความ

“อ้อ...การนำเสนอแบบรายงานหน้าห้อง หนูก็เคยทำค่ะ”
เสียงใส ของยัยตัวเล็กแทรกขึ้นมาบ้าง

แต่การนำเสนอที่ดี ต้องมีวิธีการ
ผมบอกขยายความ

“ยังไงคะ”
ยัยตัวเล็ก ไม่เปิดโอกาสให้ผมหยุด

เพิ่มคอมเมนต์ใหม่

รหัสป้องกันความปลอดภัย
รีเฟรช