มีมิตรรักแฟนเพลงหลายท่าน

บ้างก็ Add Line  บ้างก็ E-mail มาพูดคุยสัพเพเหระ ถามเรื่องนู้น คุยเรื่องนี้

ทำให้ผู้น้อยคนนี้ รู้สึกอบอุ่น และได้รับรู้ว่าไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่ในโลกไซเบอร์นี้แต่เพียงลำพัง

 

างท่านถามตรงๆ ว่า ที่เขียนๆ  ลงในเว็ปนี้ มีจุดประสงค์อะไร

กำลังทำผลงานเพื่อขออาจารย์ 3 รึเปล่า หรือกำลังจะขอตำแหน่งครูชำนาญการพิเศษ

นู่น ว่าไปนั่นเชียว


างท่านก็ถามแบบอ้อมๆ แต่ต้องการคำตอบจริงๆ ว่า...

สิ่งที่เขียนนั้น  เชื่อถือได้ไหม ?

ด้วยเกรงว่าเด็กๆ ที่เข้ามาอ่าน จะได้ความรู้ผิดๆ ไป !!

 

เลยใคร่บอกเล่าเก้าสิบ เป็นข้อๆ อีกครั้ง ดังนี้ครับ

 


หนึ่ง เคยคิดว่าถึงวันหนึ่ง ความรู้ของเราที่มีอยู่อาจเลือนหายไป โดยไม่มีประโยชน์อันใดเลยซักนิดเดียว แต่การได้เล่าสู่กันฟังตามประสา อย่างน้อยที่สุด หากน้องๆ หนูๆ รวมทั้ง พี่ ป้า น้า อา ได้อ่าน และเก็บเกี่ยวส่วนที่พอจะเป็นประโยชน์ไปบ้าง ก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดูเข้าท่าดี


 

อง บทความต่างๆ ที่อยู่ในนี้ เคยเขียนไว้แบบเปะปะ ตรงนู้นที ตรงนี้ที มาคราวนี้ ได้โอกาสอันดีที่จะรวบรวมเป็นชิ้นเป็นอัน (ซะที)


 

าม วาดวิมานไว้ในอากาศว่า สารเสรีแห่งนี้ จะเป็นแหล่งรวบรวมบทความ ความรู้ ความคิด หรืออื่นๆ  สำหรับพี่ ป้า น้า อา ที่อยากร่วมกันสานฝัน เพื่อลูกๆ หลานๆ ของเราในวันข้างหน้า ซึ่งหากความคิดแบบนี้ ฟังดูเข้าที ขอเชิญมาขีดเขียนร่วมกันครับ...โปรดอย่ารีรอ

ซึ่งหลังจากเขียนและเชิญชวนอยู่ตั้งหลายปี ถึงทุกวันนี้ก็ยังคงเขียนคนเดียวเหมือนเดิม (ฮา)


 

สี่ การรวบรวมบทความเข้ามาไว้ในเว็ป ถึงแม้จะมีค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับค่าเช่า Host และค่าธรรมเนียม Domain บ้าง ก็หวังและวาดฝันไว้ว่า คงทำมาหาได้ จากการรับโฆษณาสิ่งละอันพันละน้อยในเว็ปนี้ ซึ่งหากพี่ ป้า น้า อา ต้องการสนับสนุนค่าใช้จ่ายเล็กๆน้อยๆ

 

อาจทำได้ด้วยการช่วยลงโฆษณา ประชาสัมพันธ์สินค้า หรืออื่นๆ  ซึ่งถ้าไม่ขัดศีลธรรม ไม่โป๊ ไม่เปลือย...ใคร่ขอเชิญชวนด้วยความยินดี เป็นอย่างยิ่ง...

 

ซึ่งหลังจากเวลาผ่านไปน้านนาน

ปรากฏว่าไม่มี พี่ ป้า น้า อา แจ้งขอลงโฆษณาซักรายเดียว (ฮา)

 

ลยได้คิดว่า เว็ปไซต์ทางวิชาการเล็กๆ แบบนี้ การหารายได้แม้เพียงเล็กๆน้อยๆ ด้วยวิธีการรับโฆษณาโดยตรงนั้นน่าจะไม่เวิร์คซะแล้ว

ส่วนจะเปิดรับบริจาคเพื่อหาเงินสนับสนุนค่าใช้จ่ายแบบเว็ปทางวิชาการของฝรั่ง ก็อาจถูกมองว่าเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ ซึ่งหากไม่อยากมีปัญหาดราม่าในวันหลัง ควรจะหลีกเลี่ยงให้ห่างเข้าไว้ ว่าไหมครับ?

 

จหนึ่งคิดว่า งั้นลองรับโฆษณาผ่านทางอากู๋ก็น่าจะไม่เลว แต่อีกใจก็คิดว่า ชั่ง(มัน)เถอะน่า เขียนๆ ไป ทำๆไป เบื่อเมื่อไรก็เลิก น่าจะเข้าท่ากว่า

 

ผลการต่อสู้ผ่านไปชั่วระยะหนึ่ง ปรากฏว่าใจฝ่ายแรกชนะคะแนนฝ่ายหลังไป แบบเฉียดฉิว

โฆษณาที่ พี่ ป้า น้า อา เห็นๆกันอยู่ จึงเป็นการรับโฆษณาผ่านการช่วยเหลือเกื้อกูลของอากู๋ ด้วยประการฉะนี้

 

แต่ชีวิตจริง ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยครับ เพราะป้ายโฆษณาที่เราเห็นๆกันอยู่ตามริมถนนหนทาง เป็นการเช่าพื้นที่จากผู้รับโฆษณา ซึ่งพอเช่าที่ทาง และติดตั้งป้ายไปแล้ว จะมีใครอ่านหรือไม่อ่าน ก็แล้วแต่บุญทำกรรมแต่งของเจ้าของโฆษณา ส่วนผู้ให้เช่าพื้นที่ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆแม้แต่น้อย และยังคงรับค่าเช่าไปเรื่อยๆจนกว่าจะหมดเคราะห์หมดโศกกันไป

 

แต่การโฆษณาบนเน็ท ไม่ใช่อย่างที่เราคิดครับ เพราะการโฆษณาจะครบถ้วนกระบวนความได้ ก็ต่อเมื่อมีผู้ที่สนใจโฆษณานั้นจริงๆ ได้คลิกเข้าไปอ่านเพิ่มเติมในเนื้อหาของโฆษณานั้นๆ เท่านั้น !

 

หากผู้ท่องเน็ทเพียงแค่ชายตามอง โดยไม่ได้คลิกเข้าไปอ่านโฆษณานั้นเลย เจ้าของพื้นที่ในเว็ปก็เป็นอันแห้วรับประทาน ตามระเบียบ !!!

ซึ่งก็สมเหตุสมผล และเป็นธรรมกับทั้งผู้โฆษณา และผู้รับโฆษณาดีนะครับ


ชีวิตจริงของการหาเงินเล็กๆน้อยๆ สนับสนุนการทำเว็ปด้วยการรับโฆษณา จึงไม่ง่ายอย่างที่คิดจริงๆครับ...

 

 

 

แต่ถึงชีวิตจริงกับความฝันจะเกี่ยวก้อยไปด้วยกันหรือไม่ก็ตาม

ก็ยังคงบอก พี่ ป้า น้า อา อีกครั้งครับ ว่าจะยังคงเขียนเรื่องราว มาเล่าสู่กันฟังไปเรื่อยๆ เหมือนเดิมครับ

 

.... ก็ใจมันรักนี่


This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.  

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Line id : sarnseri