Categories
HYENA Hyena-Fanfic

[แฟนฟิก] HYENA (2020) : Kingdom of HYENA จองกึมจา x ยุนฮีแจ

เธอถอดชุดเกราะเขาทั้งน้ำตา

เหล็กแต่ละชิ้น สนับแต่ละจุด แม้หนักและแหลมคม แต่เธอก็ให้สาวใช้ออกไปจากเรือนอาบน้ำ ช่วยเขาถอดชุดเกราะนั้นเอง คนไหล่เจ็บพยายามช่วยยกช่วยวางเพราะแต่ละชิ้นหนัก แต่ก็มีบางชิ้นฝืนยกไม่ไหวจริง ๆ

จึงได้แต่มองคนตรงหน้าแก้เงื่อนไปร้องไห้ไป อดขำไม่ได้

จองกึมจาของเขาขี้แยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

“เจ้าเสียใจที่ข้ากลับมาขนาดนี้เชียว” ยุนฮีแจหัวเราะเบา ๆ

“ใช่เรื่องล้อเล่นมั้ยยุนฮีแจ” คนตัวเล็กเอ็ด

เสื้อทรงพระมเหสีถอดวางพาดไว้อยู่ข้าง ๆ นานแล้ว เหลือเพียงฮันบกผ้าบางสีขาวยาว ยุนฮีแจจึงได้เห็นว่าร่างนั้นบางลงไปถนัดตาเพียงใด เขามองหน้าเธออย่างพินิจพิเคราะห์ แก้มเนียนนั้นซูบลงไปมาก และวงหน้าก็ติดซีด ไม่เป็นสีชมพูระเรื่อแบบที่เคย

ตลอดเวลาที่ผ่านมาจีอึนคอยรายงานทุกวัน ช่วงแรกตอนเริ่มออกเดินทาง แค่เขาไม่อยู่ตำหนัก ก็กลายเป็นว่าเธอกินข้าวเพียงวันละมื้อ นั่งตรวจฎีกาจนเกือบเช้ามืด บางวันแทบไม่ได้กิน ทั้งยังโหมงานจนปวดหัวบ่อยครั้ง จีอึนจึงต้องถวายชาหอมให้

แน่ล่ะ เขาส่งสาส์นกลับมากำชับให้จีอึนบังคับให้กินมากกว่านี้

แต่แล้วก็มีเรื่องให้กังวลมากกว่า เมื่อจีอึนส่งสาส์นมาเรื่องซงพิลจุงและซงจองฮวาเข้าเฝ้า หมิ่นพระเกียรติและทำเธอได้แผล ตอนนั้นฮีแจแทบสติหลุด อยากจะควบม้ากลับเมืองหลวงไปลงดาบเสนาขวาให้รู้แล้วรู้รอด

แต่เพราะต่อมาได้สาส์นของเธอนั่นแหละ จึงมีเครื่องย้ำเตือนใจว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และสำคัญมากแค่ไหน จากนั้นเนื้อความในสาส์นของจีอึนก็ดีขึ้นบ้าง บอกว่าจู่ ๆ พระมเหสีก็พยายามกลับมารับสำรับทุกมื้อ แต่เพราะบ่อยครั้งทำงานจนดึกดื่นและเคร่งเครียด

บางทีกินได้เพียงคำเดียวก็อาเจียนออกมา และแน่นอนว่าตลอดเวลานี้ ทรงฝันร้ายเรื่องฮวางวอนอีกแล้ว ไม่เคยได้นอนเต็มตื่นเลยแม้เพียงชั่วยาม ทั้งหมดทุกสาส์นนี้ เขาเก็บไว้ในใจทุกถ้อยคำ ไม่เคยลืมและจะไม่ลืมว่าสตรีตรงหน้า เผชิญกับอะไรมาบ้างตอนที่เขาไม่อยู่

แม้เธอจะไม่ยอมปริปากเล่าให้เขาฟังด้วยตัวเองเลยสักเรื่อง แต่ไม่เป็นไร เขากลับมาแล้ว ถ้าเธอไม่กิน เขาจะป้อน ถ้าเธอไม่นอน เขาจะกอดเธอไว้บนเตียงจนกว่าเธอจะหลับไป และถ้าเธอฝันร้ายอีก เขาจะใช้จุมพิตขับไล่ฝันร้ายนั้นแบบที่เคยทำ

“หยุดร้องได้แล้วมั้ง” เขายังคงหยอกล้อต่อ แต่ต่อมาก็พูดจริงจังด้วยเสียงอ่อนโยน “ข้ากลับมาแล้วนี่ไง”

คนตัวเล็กที่ตลอดเวลามานี้มองชุดเกราะตาเขม็ง เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่า เป็นครั้งแรกหลังจากกลับมาที่เขาได้เห็นดวงตาเธอชัดเจนขณะอยู่กันตามลำพัง

แม้จะรื้นน้ำตาแต่ก็ยังงดงาม ไม่เปลี่ยนแปลง

เขาก้มลงจูบซับน้ำตาเธอเบา ๆ แบบที่เคยทำก่อนจากไปฮวางวอน

น้ำตาแต่ละหยดของเธอ ไหลมาหยดหนึ่งเขาก็โทษตัวเองครั้งหนึ่ง หยุดคิดเช่นนั้นไม่ได้จริง ๆ

“โอ๊ย” ใกล้ชิดได้ไม่ทันถึงนาทีก็ต้องสะดุ้งโหยง เมื่อมือเล็กจับเข้าที่ผ้าพันแผลตรงไหล่ซ้าย ค่อย ๆ แกะออก แล้วจึงถอดสนับแขนออกตามมา เผยให้เห็นรอยเขียวช้ำและรอยดาบลึกพอควรที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ได้รับการปฐมพยาบาลที่ถูกต้อง

“ทำไมไม่ทำแผล” เสียงเธอถามดุ ๆ

“ก็อยากรีบกลับมาหา…โอ๊ย” ไปกวนเขา เลยโดนเขากวนกลับ ทุบเบา ๆ เข้าที่แผลให้

“ข้าเจ็บนะ”

“ก็ดี…จะได้จำ ว่าต่อไปต้องทำแผลดี ๆ”

ไม่มีหรอกภรรยาขี้โอ๋ ดุอย่างกับเสือ ยุนฮีแจคิด

เมื่อเธอถอดเสื้อผ้าให้เขาหมดแล้ว ก็ล้างตัวล้างแผลให้สะอาด พอเนื้อตัวสะอาดไปกึ่งหนึ่งก็ให้ลงแช่ในบ่อน้ำ ให้เขานอนพิงขอบสระเหมือนที่เธอเคยนอน แล้วสระผมให้ด้วยน้ำอุ่นและเครื่องหอม แต่ดวงตาของเขาไม่ปิดลงเลย จ้องมองเธอไม่วางตาอยู่แบบนั้น

ราวกับกลัวเธอจะหายไปหากเขาหลับตาลง

แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดถึง

“จองกึมจา” เขาเรียก ไม่ได้เรียกชื่อนี้มานานแล้วจริง ๆ พอต้องมาเรียกเข้าจึงรู้สึกลำคอตีบตัน จุกอกด้วยความโล่งใจที่ได้เรียกอีกครั้ง นึกย้อนไปตอนยกทัพว่าหากเขาตายที่นั่น สิ่งสุดท้ายที่เขาจะเอ่ยออกมาก่อนไปก็คือชื่อเธอ

กึมจามองเขาแวบหนึ่งให้รู้ว่าได้ยิน ก่อนจะไปง่วนกับการล้างเครื่องหอมออกจากผมต่อ ต้องสระเสียหลายครั้งเพราะคราบเลือดแห้งกรังติดเต็มไปหมด

“ไหนสัญญาว่ากลับมาแล้วจะบอกรักข้าให้ฟังสักทีไงล่ะ”

เพราะเห็นแผลที่ไหล่เขาเข้า เธอจึงลืมไปเสียสนิทว่าสัญญาอะไรไว้ และตั้งใจจะบอกเรื่องอะไรกับเขา

เรื่องแรกน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องหลังนี่สิ มัวแต่วุ่นวายกับเรื่องซงพิลจุงจนไม่ได้เรียกแม้กระทั่งหมอหลวงมาตรวจ ทั้งยังไม่ได้คิดเลยว่าจะบอกคนตรงหน้ายังไง จะมาคิดตอนนี้สมองก็ตื้อไปหมด

“มีเรื่องไม่สบายใจหรือ” ฮีแจถาม เพราะเขามองเธอไม่ละสายตาจึงเห็นร่องรอยความกังวลฉายผ่าน เขาหันตัวกลับมา มองหน้าเธอตรง ๆ ศอกเท้าอยู่ที่ขอบสระ จองกึมจามองคนตรงหน้านิ่ง ๆ ฮีแจคุ้นชินเสียแล้ว ความนิ่งแบบนี้ ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก

เขามองผ่านปราการความนิ่งของเธอได้เสมอ ลึกลงไปเห็นความคิดถึงและความห่วงหาที่เธอมีต่อเขาเช่นกัน อย่าได้ปล่อยให้สติสตังอยู่กับผู้หญิงคนนี้มากไปเชียว เพราะอาจมองไม่ออกเลยว่าแท้จริงเธอกำลังคิดอะไรอยู่

รอยยิ้มอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าหวาน ก่อนเธอจะชันตัวขึ้นเหนือเขาจนเขาต้องแหงนหน้ามอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยู่ข้างล่างเธอแบบนี้ เพราะปกติต่อให้เธอเขย่งปลายเท้าก็ยังตัวเล็กตัวน้อยกว่าเขามากนักอยู่ดี

เธอสบสายตาเขาลึกซึ้ง ไม่บ่ายเบี่ยง ไม่ขวยเขิน สองมือประคองใบหน้าใหญ่ของเขาไว้ แล้วเอ่ยออกมาแบบไม่ลังเลว่า

“ข้ารักท่านนะยุนฮีแจ”

ทำเอาคนข้างล่างหน้าขึ้นสี ใจอุ่นวาบ ตอนแรก เขาคิดว่าเธอคงหลบตาเขา ทุบอกเขาเล่น พูดงึมงำ ๆ ตามแบบฉบับของเธอแบบขอไปที หรือพูดอ้อมค้อมให้มานั่งคำนวณเอาเองว่าแปลว่ารัก แต่พอลงแบบนี้ ทำเอาหัวใจเขาแทบหยุดเต้น

จองกึมจา เจ้านี่อันตรายกว่าสงครามไหน ๆ จริง ๆ

เธอบรรจงประกบริมฝีปากอิ่มลงบนริมฝีปากของเขา สัมผัสที่คุ้นเคยแล่นเข้าสู่หัวใจทั้งสองดวง ความโหยหาในช่วงเวลาที่ผ่านมาเร่งให้จุมพิตหวานนั้นร้อนแรงขึ้น มือของเธอแทรกไปตามเส้นผมเปียกนั้น ส่วนมือของเขาก็ไล้ลูบไปตามหน้าท้องราบและเอวอ่อนคอดของเธอ

แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสัมผัสที่คุ้นเคยถูกขัดด้วยความไม่คุ้นเคย จองกึมจายิ้มมุมปากน้อย ๆ เมื่อเขาผละจากจูบที่คงพาไปถึงไหนต่อไหนหากยังจูบต่อ เขามองหน้าเธอ สีหน้าตกใจ ก่อนจะก้มลงมองที่หน้าท้องคนตรงหน้า

ก่อนหน้านี้เพราะเธออยู่ในชุดทรงพระมเหสี เป็นผ้าเนื้อหนักหลายชั้น เขาจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าแม้เธอจะดูซูบลง แต่ช่วงท้องกลับใหญ่ขึ้นเล็กน้อย แต่พอมาตอนนี้ เมื่อเธอสวมเพียงเสื้อคลุมชั้นในตัวบางที่เปียกน้ำจนแนบเนื้อ

เขาจึงได้เห็นว่าหน้าท้องแบนราบที่เขาเคยซบอิงนั้น นูนขึ้นมาอย่างชัดเจนเพียงใด เสียงหัวเราะสั้น ๆ แบบไม่เชื่อสายตาตัวเองหลุดออกมาทีละนิด เขาแหงนหน้ามองเธออีกครั้ง เธอพยักหน้าน้อย ๆ ให้เขา รับรู้ได้ว่าหัวใจของเขาอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกเช่นไร ก่อนจะดึงมือเขามาวางไว้ให้ถูกจุด

ยุนฮีแจละสายตาจากเธอมามองมือของเขาแทน มองส่วนที่มือของเขาสัมผัสอยู่ ไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอะไร ไม่ได้มีแรงสั่นสะเทือน มีแต่ความสงบนิ่งธรรมดา ๆ แต่เขากลับสัมผัสได้ ว่าฝ่ามือของเขากำลังแตะไปบนชีวิตอีกหนึ่งชีวิตที่มีค่ามากที่สุดสำหรับเขา

ปากของเขาสั่นน้อย ๆ แบบที่ไม่เคยเป็น มืออีกข้างหนักอึ้ง กว่าจะยกมาแตะท้องของเธอได้ก็ทำเอาดวงตาเขาร้อนผ่าว สองมือลูบไปมาเบา ๆ อย่างอ่อนโยน กลัวว่าจะกดแรงไป กลัวว่าจะทำเธอเจ็บ

กลัวว่าจะทำ…ลูกเจ็บ

เขาค่อย ๆ เคลื่อนมือไปด้านหลังของเธอ สวมกอดเธอช้า ๆ แนบใบหน้านั้นไปบนหน้าท้อง ยังไม่ได้ยินเสียงหัวใจลูก แต่ได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นจากตรงนี้ ส่วนเธอก็ได้แต่ก้มลงจุมพิตเส้นผมของเขา แล้วตบหลังเขาเบา ๆ อย่างปลอบประโลม

แบ่งปันความสุขที่จะได้ใช้คำว่าพ่อและแม่กับเด็กน้อยคนหนึ่งในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

11 replies on “[แฟนฟิก] HYENA (2020) : Kingdom of HYENA จองกึมจา x ยุนฮีแจ”

hello, i already read your fanfic you really did a great job,i really enjoyed your fanfic, btw can i get the password for kingdom of hyena, thank you before

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *