Categories
HYENA Hyena-Fanfic

[แฟนฟิก] HYENA (2020) : Kingdom of HYENA จองกึมจา x ยุนฮีแจ

กว่าจะได้แต่งเนื้อแต่งตัว ออกมาทานสำรับเช้า ก็หลังจากที่เขา ‘พอใจ’ น่ะแหละ

เขาอ้างว่าหมอหลวงบอกว่าคนตั้งท้องอยู่ควรออกกำลังกายเบา ๆ เพื่อให้คลอดง่าย คงมีแต่เขาเท่านั้นแหละที่พอได้ยินประโยคนี้แล้วไม่คิดถึงการเดินเล่นยืดเส้นสายแบบที่การออกกำลังกายเบา ๆ ควรจะเป็น

“เหงื่อออกขนาดนี้ ก็ถือว่าได้ออกกำลังกายเหมือนกัน” เขาบอกเธอแบบนั้น ก่อนที่จะทำให้สมองของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะหนึ่งอีกครั้งใต้ผ้าห่มนั่น หลังจากที่เมื่อคืนทำไปแล้วหลายรอบด้วยนะ

ต้องเรียกหมอหลวงผู้นี้มาคุยเสียหน่อยแล้ว ว่าอย่าได้ชี้โพรงให้กระรอกอีกเป็นอันขาด ให้ลูก ๆ ได้พักบ้างอะไรบ้าง

แต่ก็นั่นแหละ จองกึมจาได้แต่นึกในใจ ก่อนเรียกหมอหลวง ก็ต้องเรียกสติตัวเองให้ปฏิเสธเป็นเสียก่อนด้วย

.

สำรับเช้าวันนี้เป็นน้ำแกงร้อน ๆ คล่องคอ ส่วนเครื่องเคียง จีอึนเน้นหนักไปทางรสเปรี้ยว เคยอ่านจากตำราว่าคนท้องจะรู้สึกเปรี้ยวปาก ถ้าน้ำแกงเอาไม่อยู่ อย่างน้อยจะได้มีเครื่องเคียงเหล่านี้แก้คลื่นไส้

แต่กลายเป็นว่า คนอุ้มท้องน่ะ นั่งจิบน้ำแกงช้า ๆ อย่างใจเย็น มองดูคนไม่ได้ท้องที่นั่งอยู่ตรงหน้ากวาดเครื่องเคียงกินเสียเรียบยังกับอดอยากปากแห้งมานาน กินทีก็ส่งเสียงซีดซ้าดทีเพราะได้กินของถูกปาก

ตกลงเป็นพระมเหสีหรือฝ่าบาทกันแน่นะที่ทรงพระครรภ์

พอรับสำรับใกล้เสร็จ มูยองก็มาเข้าเฝ้าเพื่อรายงานความเคลื่อนไหวที่ตำหนักหลวง

ช่วงเช้าพอเห็นยังเงียบ เขาจึงคิดจะไปตรวจตราดูเสียหน่อยว่าทำไมยังไม่เกิดเรื่องเอิกเกริกตามที่ฝ่าบาทวางแผนเอาไว้

ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนพระสนมซงโดนขังในตำหนักจนหมดสติไปแล้วหรอกนะ

แต่มูยองก็ต้องแปลกใจ เมื่อได้รับรายงานจากคนเฝ้าประตูและทหารยาม

“อะไรนะ พระสนมซงกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วหรือ!?” ยุนฮีแจถามขึ้นเมื่อฟังองครักษ์เล่าเรื่องที่ไปตรวจสอบมาจนจบ จะเป็นไปได้ยังไง แต่งตัวมาขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าจะมาหาเขาหรอกหรือ

“พะย่ะค่ะ” มูยองตอบรับ “ทหารยามบอกว่าเข้าไปได้แค่แป๊บเดียว ยังไม่ทันได้ลงกลอนตามรับสั่ง ก็วิ่งออกมา ยังกับหนีอะไรอยู่ เห็นแต่หลังไวไว จำได้ว่าเป็นพระสนมเพราะเครื่องทรงที่สวม”

ยุนฮีแจเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ งงงวยในแผนการของตนเองที่คิดว่ารัดกุมแน่นหนาแล้วเสียอีก ลงแบบนี้แล้ว เสียดายก็เสียดายที่มหรสพใหญ่ที่รอดูถูกยกเลิกไปเสียอย่างนั้น ทั้งแผนที่วางมาก็ดูพังไม่เป็นท่า ให้สงสัยว่าแท้จริง ซงจองฮวาไปที่ตำหนักหลวงเพื่อจุดประสงค์อันใดกันแน่

“เจ้าลองตรวจตำหนักดูรึยัง ว่ามีอะไรผิดหูผิดตาไปบ้างหรือไม่” เขาถามองครักษ์

“ตรวจแล้วพะย่ะค่ะ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เท่าที่กระหม่อมจำได้ ข้าวของของพระองค์ก็อยู่ครบถ้วน” มูยองทูล ฮีแจส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างคิดไม่ตก ก่อนจะหันมามองอีกคนที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ

“ข้าจะลองไปดูที่ตำหนักหลวงเองสักหน่อย แล้วคงเลยไปท้องพระโรงต่อเลย”

จองกึมจาวางถ้วยน้ำแกงลงช้า ๆ แล้วพยักหน้ารับน้อย ๆ “ได้สิ”

แค่นั้น?

…แค่นั้นเลย แค่คำเดียว ได้สิ ฮีแจคิด

เขากำลังจะออกไปทำงาน อาจหายไปทั้งวัน คงคิดถึงเธอแทบบ้ากว่าจะตกเย็น แต่กลับได้รับเพียงแค่คำว่า ได้สิ

พอเห็นสีหน้างอแงของเขา เธอก็จ้องมองด้วยตากลมโตอย่างสงสัยว่าคราวนี้ไปเหยียบหางอะไรเขาเข้าอีก แล้วก็มองตามเมื่อเขาลุกขึ้น เปลี่ยนฝั่งมานั่งข้างเธอ ทั้งสาวใช้ทั้งมูยองรีบทำความเคารพแล้วถอยออกไปเหมือนรู้งาน

“แค่นั้น?” ยุนฮีแจถามปากยื่น

“อะไร”

“ได้สิ แค่นั้นเหรอ”

คนถูกถามเอียงศีรษะน้อย ๆ คิดตาม

เขาจะเอาอะไรของเขา

“ข้ากำลังจะหายไปทั้งวันนะ กว่าจะได้เจอเจ้าอีกก็คงตอนเย็นโน่น เจ้าให้ข้าแค่เพียงคำว่า ได้สิ เนี่ยนะ”

งอแงอีกแล้วจริง ๆ สินะ ให้แค่คำว่า ‘ได้สิ’ อะไรกัน เมื่อคืนกับเมื่อเช้าก็ ‘ได้’ ไปเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะมาทวงหาอะไรอีก

“แล้วจะเอาอะไรล่ะ” ถามกลับ เพราะเห็นว่าสายมากแล้ว เกรงจะไปว่าราชการไม่ทัน ดีที่วันนี้ว่าราชการช่วงบ่าย

“จูบหน่อย” เขาอ้อน

“จูบไปเยอะแล้ว” เธอบอกปัด หันมาจะหยิบถ้วยชาขึ้นดื่ม “นี่กลางตำหนักนะ ใครมาเห็นเข้าจะว่ายังไง”

อีกฝ่ายขำแห้ง มาถึงจุดนี้แล้ว เขาเชื่อว่าสาวใช้ในเรือนนี้ทุกคนคงไม่สะทกสะท้านอะไรกับการที่เขาแค่จูบเธอกลางเรือน

จองกึมจา…ไม่รู้ตัวเลยหรือไงนะว่าแต่ละครั้งส่งเสียงอะไรออกมาบ้าง

“งั้นหอมแก้มก็ได้” คนงอแงยังดื้อดึง ยื่นแก้มให้ ยังไงก็ต้องเอาให้ได้สักอย่าง

อีกคนเริ่มรำคาญ จึงมองไปรอบ ๆ นิดหนึ่ง พอเห็นว่าสาวใช้ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองอยู่ไกล ๆ ก็หันมามองหน้าคนเอาแต่ใจอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อจะจูบเบา ๆ ที่แก้มเขา

แต่คนตัวสูงยกยิ้มมุมปาก พอริมฝีปากระเรื่อนั้นกำลังจะแตะแก้ม ก็รีบหันหน้าตัวเองมา เอาปากรับปากเธอแทน จุมพิตเบา ๆ อย่างอ่อนโยน แต่ค้างไว้อยู่นานเพื่อเก็บไว้ใช้เวลาคิดถึงระหว่างวัน เมื่อผละออก ก็ได้เห็นว่าเธอส่งสายตาดุ ๆ มาให้ จึงทำทีเป็นก้มลงไปหาเจ้าแฝด

“พ่อไปทำงาน ดูแม่ดี ๆ นะ อย่าให้แม่ดื้อมาก” พูดจบก็หอมท้องเข้าฟอดใหญ่

เจ้าของท้องได้แต่ส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างเหนื่อยใจ เขามีแต่ให้ลูกอย่าดื้อกับแม่ มีอย่างที่ไหนให้แม่อย่าดื้อ

“อย่าลืมให้แม่กินยาให้ตรงเวลาด้วย จะได้แข็งแรง ออกมาเล่นกับพ่อไวไว” พูดพลางเอาหน้าแนบไปกับท้อง

ตั้งแต่รู้ว่ามีเจ้าแฝด เขาก็ทำแบบนี้ทุกวัน วันละหลาย ๆ ครั้ง หวังว่าจะมีสักครั้งในอีกไม่นานนี้ ที่จะได้ยินเสียงหัวใจอีกสองดวงเต้นแข่งกับเสียงหัวใจของเธอ หรืออาจจะได้รับการทักทายกลับมาบ้าง

เวลาเขาแนบหน้ากับท้องเธอแบบนี้ เธอมักจะลูบผมหรือตบหลังเขาเบา ๆ ไปด้วย เป็นยาเติมพลังชั้นเยี่ยมของเขา

“ถ้าแม่ดื้อ กลับมาเมื่อไหร่พ่อจะ ‘ลงโทษ’ ให้เข็ด” เอ่ยพลางกลับขึ้นมามองเธอ เป็นอันรู้กันว่าบทลงโทษคืออะไร

ฝ่ายเสียเปรียบได้แต่คิดว่า เมื่อคืนก็ ‘ลงโทษ’ เผื่อไว้แล้วนี่

“ข้าไปจริง ๆ แล้วนะ” เขาบอกคนตรงหน้า มองใบหน้าเธอ

ยังไม่ทันได้ไปก็เริ่มจะคิดถึงเสียแล้ว

จองกึมจาได้แต่กลั้นขำ ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นคนคนเดียวกันกับชายที่สวมชุดเกราะ ซัดข้าศึกในสนามรบอย่างดุเดือดที่เธอเคยเห็น

เธอพยักหน้ารับ “อืม” ตอบกลับแค่นั้น แล้วหันกลับไปหาตำราที่อ่านค้างไว้อยู่ข้าง ๆ สำรับ

ยุนฮีแจได้แต่กลอกตา ทำไมกลายเป็นว่าเวลาเธอไม่ได้หวานใส่แบบที่ผู้หญิงคนอื่นเขาทำกันกับคนรัก เขากลับรู้สึกรักเธอมากขึ้นซะงั้นกันนะ รักที่เธอไม่เหมือนใคร รักที่เธอเป็นแบบนี้

แต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ จึงยื่นมือไปขยุกขยิก ๆ บนตำรานิดหนึ่งเพื่อรบกวนการอ่านของเธอ แต่จริง ๆ ก็หลอกจับมือน่ะแหละ พอเก็บพลังไว้เต็มที่แล้วก็หอมแก้มเธออีกรอบ ก่อนจะลุกออกไปจริง ๆ เดินอกผายไหล่ผึ่งออกจากตำหนักตะวันออกประหนึ่งจะประกาศให้คนทั้งวังรู้ว่า…

เขาง้อเมียสำเร็จแล้ว

11 replies on “[แฟนฟิก] HYENA (2020) : Kingdom of HYENA จองกึมจา x ยุนฮีแจ”

hello, i already read your fanfic you really did a great job,i really enjoyed your fanfic, btw can i get the password for kingdom of hyena, thank you before

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *