Categories
HYENA Hyena-Fanfic

[แฟนฟิก] HYENA : เรื่องในคืนนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นนะ | จองกึมจา x ยุนฮีแจ

“ยุนฮีแจ! ฉันจะกลับไปทำงานของฉันละ!”

แต่แค่เธอขยับตัวนิดหน่อย อ้อมแขนรอบตัวก็รัดแน่นขึ้นมาทันทีราวกับกะเกณฑ์เอาไว้แล้ว ยุนฮีแจหัวเราะอยู่ในลำคอให้ได้ยิน

“นี่ผมเครียดอยู่นะ ช่วยทำให้ผมสบายใจขึ้นหน่อยก็ไม่ได้หรือไง”

“เครียดอะไร ในหัวคุณไม่ได้คิดเรื่องคดีเลยด้วยซ้ำ” เธอแหววกลับ ดิ้นไปมาให้หลุดจากกอด ไม่รู้ตัวว่าแก้มขาว ๆ ของตัวเองก็แดงขึ้นเรื่อย ๆ คนดิ้นก็ดิ้นไปหน้าร้อนผ่าว ๆ ไป แต่คนเห็นก็ยิ้มภูมิใจไม่หุบน่ะสิ

“โกหกชัด ๆ” เธอพึมพำ “ตกลงคุณไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่มั้ย”

“ถ้าเป็นเรื่องงาน…” เขาตอบ เสียงแผ่วเบา “ก็ไม่มี”

ได้ยินแบบนั้น กึมจาก็รวบรวมแรงทั้งหมดลุกพรวดขึ้น แต่เธอพลาดเสียแล้ว เพราะเขากำลังรอจังหวะนี้แหละ ฮีแจหมุนตัว แล้วขังเธอไว้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เธอดิ้นไม่หลุดแน่ เพราะตัวของเธอจมลงไปในเบาะหนัง หลังพิงมุมที่วางแขนกับพนัก

ส่วนเขาน่ะเหรอ เขาก็กำลังโน้มอยู่บนตัวเธอ มือข้างหนึ่งเท้าพนัก อีกข้างเท้าที่วางแขน เข่าอยู่ข้าง ๆ เข่าเธอบนเบาะ จมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ทีนี้ถ้าเธอกล้าขยับอีกรอบ ต้องมีจมูกชนจมูกปากชนปากบ้างล่ะ

“ทนายยุนฮีแจ!” เธอแผดเสียง

เธอเข้ามาหาเขา ห่วงว่าเขาจะเครียดเรื่องพ่อ เลยทำทีมาชวนคุยเรื่องคดีของประธานฮา แต่เอาจริง ๆ เธอเองก็อยากปรึกษาเขาเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน แล้วนี่อะไร นอกจากจะไม่ได้เรื่องได้ราวเกี่ยวกับคดีแล้ว เธอยังโดนเขากวนประสาทซะจนหนีไม่พ้น

เมื่อครู่น่ะยังพอหลบได้ แต่ตอนนี้เนี่ยจะขยับยังไม่ได้เลย เขาโน้มอยู่เหนือตัวเธอ ปลายจมูกห่างกันแค่เพียงนิด ถ้าเธอขยับ ได้ไปไหนต่อไหนแน่ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น เป็นความรู้สึกแรงกล้าที่เธอเคยรู้สึกเพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิต คือในคืนนั้น คืนที่ไม่เคยเกิดขึ้น…

แต่เธอพยายามปัดภาพนั้นทิ้ง ตั้งสติ เธอต้องไม่ปล่อยให้เขาเข้ามาซ้ำสอง หรืออาจจะซ้ำสาม ถ้านับรวมความรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ตอนเลิกกันหลังคดีฟ้องหย่าประธานฮา

เธอจ้องเข้าเขม็ง แสดงสีหน้าสู้กลับ แต่เขากลับจ้องเธอนิ่ง จนเธอเพิ่งสังเกตว่าสีหน้ายียวนของเขาแปรเปลี่ยนไปเป็นความเหน็ดเหนื่อยแทนเสียแล้ว เธอเห็นความเหน็ดเหนื่อยที่เขาต้องแบกรับจากเรื่องพ่อผู้ที่ทำตาชั่งแห่งความยุติธรรมบิดเบี้ยว…

เห็นความอ่อนล้าจากการวิ่งวุ่นหาทางออกที่มีแต่ทางตัน เห็นความสิ้นหวังจากความผิดหวังในตัวคนที่เคยเชื่อใจอย่างประธานซง เธอเห็น และถ้าเธอยังเป็นจองกึมจาคนเก่า เธอคงปล่อยผ่านไป แต่ตอนนี้ เธอไม่รู้ตัวเลยว่า แววตาของเธอก็พลอยหม่นลงไปด้วย…

เขายิ้มอ่อน ๆ เมื่อเห็นว่า เธอ ‘เห็น’ เขาเข้าแล้ว

“แค่อยู่ตรงนี้…สักพัก” เขากระซิบเบา ๆ

เธอมองตอบ ดวงตาของเขาดูเศร้าและหมดแรง ไม่ทันรู้ตัว มือของเธอก็เลื่อนมาจับใบหน้านั้นเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสติ่งหู นิ้วโป้งลูบแก้มตอบไปมาช้า ๆ อย่างอ่อนโยน

“มีอะไรที่ฉันช่วยได้มั้ย”

เขายิ้มมุมปาก “ถ้าเรื่องพ่อ ไม่มีหรอก”

คดีนี้เสี่ยงเกินไปที่จะให้เธอลงเล่น ทนายที่ไม่เคยแพ้คดีมาก่อน เขาจะกล้าลากเธอให้ลงมาเสี่ยงแพ้คดีทำไมกัน

“อื้อ” เธอตอบรับ พอจะดูออกว่าเขาไม่อยากให้เธอเข้าไปพัวพัน “ฉันเข้าใจ”

กึมจานิ่งไป ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน ‘ถ้าคุณต้องการ…คุณจะหลอกใช้ผมก็ได้นะ’ เสียงของเขาดังขึ้นในหัว ตอนนั้นที่เธอหมดแรง เขายื่นข้อเสนอนี้ไม่ใช่หรือ ‘ผมจะยอมให้’ แล้วเธอก็รับข้อเสนอนั้น ด้วยข้อแม้ตลก ๆ ที่เธอไม่เคยหลอกตัวเองได้ ‘เรื่องในคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้นนะ’…

เธอหันกลับมามองเขา เขายังอยู่ที่เดิม จ้องมองดวงตาเธอราวกับเขาเจอที่พักใจในนั้น ความคิดประหลาด ๆ แล่นเข้ามาในหัว ทำเอาเสียงในใจทะเลาะกันเซ็งแซ่ เธอถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเสียงฝั่งหนึ่งชนะขาดลอย ก่อนจะเรียกชื่อเขาเต็มปากเต็มคำ

“ยุนฮีแจ” เธอเอื้อมมืออีกข้างมาแตะหน้าเขา…

“คืนนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นนะ”

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *